تئاتر اصفهان
خبرها، نقدها، عکسها 
لینک دوستان

اجرای نمایش کمدی و موزیکال «حسنک کجایی؟»

 

نمایش کمدی و موزیکال «حسنک کجایی؟» از دوازدهم لغایت بیست و دوم بهمن ماه در هنرسرای خورشید بر صحنه می رود. عوامل این نمایش عبارتند از:

نویسنده: حسن وارسته

کارگردان: غلامر ضا شاه نظری

بازیگران:

فرزاد عابدی – علی عسگریان نژاد

رها افشاری – حسام حسامی

مهناز مغاره عابد – مسیح میرپویا

الهام حق شناس – ساتیار عبدالهی

دستیار کارگردان و طراح دکور: فاطمه حسینی عصار

منشی صحنه: فائزه اخلاقیان

طراح گریم و لباس: مژگان رفیعی

موسیقی: مهدی ذی حیات

نوازندۀ تنبک: مهرداد نصیری

این نمایش هر شب رأس ساعت 18 بر صحنه می رود.

[ پنجشنبه 9 بهمن1393 ] [ ] [ وحید عمرانی ]

اکران فیلم تئاتر «شاه لیر»

 

فیلم تئاتر «شاه لیر» در روز سه شنبه چهاردهم بهمن ماه در تالار هنر به نمایش در می آید. عوامل این کار عبارتند از:

نویسنده: حمیدرضا نعیمی (بر اساس نمایشنامۀ مکبث اثر شکسپیر)

کارگردان: آرش دادگر

بازیگران:

خسرو شهراز – رضا بهبودی

حمیدرضا نعیمی – جواد نمکی

بهناز نازی و ...

پس از پخش فیلم، اثر در حضور کارگردان این نمایش، توسط منتقد جلسه مورد نقد و بررسی قرار خواهد گرفت. زمان آغاز پخش فیلم رأس ساعت 16 خواهد بود. ورود به جلسه برای عموم آزاد و رایگان است.

[ پنجشنبه 9 بهمن1393 ] [ ] [ وحید عمرانی ]

اجرای نمایش عروسکی از کشور ایسلند در اصفهان

 

نمایشی عروسکی از ایسلند با اجرای یکی از هنرمندان این کشور به نام آگراندیک، نهم و دهم بهمن ماه رأس ساعت 18:30 در هنرسرای خورشید بر صحنه خواهد رفت.

قیمت بلیط: ده هزار تومان

شمارۀ تماس: 34593578

[ سه شنبه 7 بهمن1393 ] [ ] [ وحید عمرانی ]

برگزاری کارگاه کارگردانی تئاتر توسط آرش دادگر در اصفهان

 

کارگاه سه روزۀ کارگردانی تئاتر با حضور آرش دادگر (کارگردان نمایش های مکبث، لیرشاه، بازگشت افتخار آمیز مردان جنگ، هملت و ...) در روزهای پانزدهم، شانزدهم و هفدهم بهمن ماه در تالار هنر برگزار می شود.

کارگاه اول: شناخت متن به مثابۀ نقشۀ راه کارگردان

کارگاه دوم: دراماتورژی متون کلاسیک برای اجرای مدرن

ساعت برگزاری کلاس ها هر روز سه ساعت صبح و سه ساعت بعدازظهر می باشد. مهلت ثبت نام تا دوازدهم بهمن و تعداد پذیرش افراد محدود است. در پذیرش شرکت کنندگان، اولویت با هنرمندان با تجربه خواهد بود تا خروجی کارگاه از بازده بیشتری برخوردار باشد. علاقمندان برای ثبت نام می توانند به تالار هنر مراجعه کنند و یا برای هماهنگی بیشتر با شمارۀ تالار تماس بگیرند و با مسئول ثبت نام؛ آقای معماریان صحبت کنند.

شمارۀ تماس تالار هنر: 35660881

[ دوشنبه 6 بهمن1393 ] [ ] [ وحید عمرانی ]

اکران فیلم تئاتر «آمدیم، نبودید، رفتیم»

 

فیلم تئاتر «آمدیم، نبودید، رفتیم» در روز سه شنبه هفتم بهمن ماه در تالار هنر به نمایش در می آید. عوامل این کار عبارتند از:

نویسنده: محمد چرمشیر

کارگردان: رضا حداد

بازیگران:

سیامک انصاری – رضا بهبودی

پانته آ پناهی ها - هانیه توسلی

برزو ارجمند – لیلی رشیدی

خسرو پسیانی

پس از پخش فیلم، اثر توسط منتقد جلسه مورد نقد و بررسی قرار خواهد گرفت. زمان آغاز پخش فیلم رأس ساعت 16 خواهد بود. ورود به جلسه برای عموم آزاد و رایگان است.

[ یکشنبه 5 بهمن1393 ] [ ] [ وحید عمرانی ]

اجرای نمایش کمدی «آوازی در دل شب»

 

نمایش کمدی «آوازی در دل شب» از پنجم لغایت پانزدم بهمن ماه در سالن کوچک تالار هنر بر صحنه می رود. عوامل این نمایش عبارتند از:

نویسنده و کارگردان: مصطفی شکرانی

بازیگران:

امین زارع

احمد نخودیان

نرگس صابری

محمد معلمی

مجید عامر

این نمایش در روز شنبه یازدهم بهمن ماه اجرایی نخواهد داشت. زمان آغاز اجراها هر روز رأس ساعت 18 خواهد بود.

[ پنجشنبه 2 بهمن1393 ] [ ] [ وحید عمرانی ]

اولین دورۀ جشنوارۀ تئاتر سرو در شهرضا از چهارشنبه یکم بهمن ماه در سالن های نگارخانۀ حکیم الهی و سالن سرو مجتمع شهید مدرس آغاز به کار خواهد کرد. جدول اجراهای این جشنواره و محل اجراها به شرح زیر می باشد:

 

[ چهارشنبه 1 بهمن1393 ] [ ] [ وحید عمرانی ]

اکران فیلم تئاتر «زمان لرزه»

 

فیلم تئاتر «زمان لرزه» روز سه شنبه مورخ سی ام دی ماه در تالار هنر به نمایش در می آید و سپس توسط منتقد جلسه مورد نقد و بررسی قرار خواهد گرفت. عوامل این کار عبارتند از:

نویسنده: اصغر گروسی

کارگردان: مهدی صباغی

بازیگران:

خسرو شهراز – هوتن شکیبا

رویا میرعلمی – شیرین اسماعیلی

مهدی صباغی

اجرا شده در سالن حافظ تهران، خرداد و تیر 1392

زمان پخش این فیلم تئاتر رأس ساعت 16 خواهد بود.

[ سه شنبه 30 دی1393 ] [ ] [ وحید عمرانی ]

اجرای نمایش «مور مور»

 

نمایش «مور مور» کاری از گروه تئاتر «جلفا» از بیست و پنجم دی لغایت بیست و سوم بهمن ماه به جز روزهای شنبه در تالار هنر بر صحنه می رود. عوامل این نمایش عبارتند از:

دراماتورژ، طراح و کارگردان: اسماعیل موحدی

بازیگران:

اسماعیل موحدی - شهاب غزالی

حامد احمدجو – احسان الدین صفری

احسان خادمی – داریوش امیری

افسانه فتاحی – سالار خسروی

آرام یوسفی نیا – هادی مسعودی

ملیکا مهربان – یاسمین غفراللهی

کاوه کریمیان – امین فرخ زاد

صبا نساج پور – شکوفه حیدریان

محمد محمدی – سعید درخشان

سارا صفایی – نسرین حقیقی

آهنگساز: حسین احمدجو

این نمایش هر شب رأس ساعت 19:30 بر صحنه می رود.

[ چهارشنبه 24 دی1393 ] [ ] [ وحید عمرانی ]

اجرای نمایش «بازی زندگی»

 

نمایش «بازی زندگی» نوشتۀ ماندانا عبقری به کارگردانی محمدامین کشانی از بیست و هفتم دی لغایت سوم بهمن ماه هر شب رأس ساعت 19 در تالار شیخ بهایی شاهین شهر بر صحنه می رود.

[ چهارشنبه 24 دی1393 ] [ ] [ وحید عمرانی ]

اکران فیلم تئاتر «دیوار چهارم»

فیلم تئاتر «دیوار چهارم» روز سه شنبه مورخ بیست و سوم دی ماه در تالار هنر به نمایش در می آید و سپس توسط منتقد جلسه مورد نقد و بررسی قرار خواهد گرفت. عوامل این کار عبارتند از:

نویسنده و کارگردان: امیررضا کوهستانی

بازیگران:

رامبد جوان

نگار جواهریان

زمان پخش این فیلم تئاتر رأس ساعت 16 خواهد بود.

[ یکشنبه 21 دی1393 ] [ ] [ وحید عمرانی ]

اجرای نمایش کمدی «سیستم گرون هلم»

 

نمایش کمدی «سیستم گرون هلم» یکی از تئاترهای تهران که در سال جاری در پایتخت بر صحنه بود در روزهای بیست و سوم و بیست و چهارم دی ما در تالار هنر اصفهان بر صحنه می رود. عوامل این نمایش عبارتند از:

نویسنده: جوردی گالچران

مترجم و کارگردان: علیرضا کوشک جلالی

بازیگران:

الهام پاوه نژاد

سینا رازانی

امیرحسین رستمی

رضا مولایی

علاقمندان می توانند بلیط این تئاتر را از مراکز زیر تهیه نمایند:

گالری پیانو آوای صبا به آدرس مرداویج، میدان برج.

گالری مسعود به آدرس خیابان خاقانی، نرسیده به بانک صادرات.

فروشگاه کتاب زمان به آدرس چهارباغ عباسی، مجتمع تجاری چهارباغ.

شمارۀ تماس هماهنگی: 09336040047

[ چهارشنبه 17 دی1393 ] [ ] [ وحید عمرانی ]

(به چاپ رسیده در روزنامۀ اصفهان امروز 93/10/22 شمارۀ 2298)

«روایت یک تمرین»

 

داستان نمایش «کوکتل» حکایت پسر و دختری است که بازیگر تئاتر هستند و در یک پلاتوی مخصوص تمرین حاضر می شوند تا تمرین نهایی خود را انجام دهند؛ زیرا صبح فردا قرار است نمایش آنها برای راه یابی به یک جشنوارۀ تئاتر بازبینی شود. نمایش در هاله ای از ابهام از نظر مکانی آغاز می شود. در تاریکی، نور موضعی بر روی دختری قرار دارد که بر یک صندلی در مرکز صحنه نشسته است. چند دقیقه گفتگوهای جدل آمیز شخصیت های نمایش از بلندگوهای سالن به صورت درهم و گنگ و نامفهوم به گوش می رسد. سپس نور عمومی صحنه می آید و بازیگر زن یک مونولوگ بلند را آغاز می کند. طراحی صحنه این مفهوم را می رساند که با فضای پذیرایی یک خانه مواجه هستیم اما پس گذشت یک سوم ابتدای نمایش با کمک دیالوگ های بازیگران در می یابیم که فضا، یک پلاتوی تمرین تئاتر است.

در طراحی صحنه تمامی آکساسوارها سفید انتخاب شده اند. مبل ها و میز کوتاه جلوی آنها با ملافۀ سفید پوشانده شده اند. میز ناهار خوری نیز همین وضعیت را دارد. در انتهای صحنه دیواری به رنگ سیاه تعبیه شده که سایر لوازم معمول یک خانه بر روی آن نقاشی شده اند. یک قفسۀ کتاب، طاقچه ای با وسایلی که بر آن قرار گرفته از جمله یک گلدان کوچک کاکتوس، ساعت شماطه دار و یک چوب لباسی بر روی دیوار سیاه انتهای صحنه با گچ سفید یا چیزی شبیه آن نقاشی شده اند. در بین تمامی این سفیدی ها تنها یک نقطۀ سبز کوچک دیده میشود که همان کاکتوس ریزی است که در گلدان روی طاقچه قرار دارد. سؤالی که در اینجا پیش می آید این است که چرا باید بر دیوار یک پلاتوی تمرین وسایل خانه با این دقت نقاشی شده باشند؟ حتی بر گوشۀ چوب لباسی که حالت مجازی دارد میخی به دیوار کوبیده شده  و لباسی از آن آویزان باشد که توهم واقعی بودن ایجاد کند. پس این شیوۀ طراحی صحنه از اساس، هویت مکان نمایش را زیر سوال می برد؛ زیرا یک پلاتوی تمرین چنین فضایی را نمی تواند داشته باشد. از سوی دیگر مبلمان و میزهایی که همانند خانه های اعیانی که مثلاً برای مسافرتی طولانی خالی رها می شوند، پوشیده با ملافه های سفید است و این حالت رابطه ای با فضای واقعی یک پلاتو نمی تواند برقرار کند.

از طرفی یک سطل آشغال در وسط صحنه وجود دارد که پر از پاره های روزنامه است و ما نه این را می بینیم که چگونه و به چه دلیلی این سطل پر از خرده روزنامه شده و نه اشاره ای به ما می رساند که قبلاً چه اتفاقی افتاده که این سطل صرفاً و تنها با روزنامه های پاره آکنده گردیده است. تنها در چند قسمت از نمایش روزنامه ها توسط بازیگر مرد به بیرون روی زمین و یا در هوا پاشیده می شوند. منطقی که پشت طراحی صحنه قرار دارد ضعیف است و در ذهن مخاطب مجهولاتی را به جای می گذارد. این ضعف منطق در قسمت هایی از متن نیز هویداست. مثلاً چرا کاراکتر دختر اینقدر بیش از حدّ لازم اصرار به جمع کردن روزنامه ها توسط پسر و تمیز بودن کف پلاتو دارد، برای مثال اگر مبتلا به بیماری وسواس است چرا هیچ نشانه ای از آن در جای دیگری از متن نمی بینیم و یا کاراکتر پسر از کجا می فهمد که شام میهمانی طبقۀ بالا الویه است؟!

به وسیلۀ یک آمبیانس، تأکید بر گذر زمان گذاشته شده و از ابتدای نمایش مدام صدای بیش از حد معمول بلند تیک تاک ساعت را می شنویم که پس از مدتی مخاطب تقریباً به صدای آن عادت می کند. لَختی که می گذرد یک آمبیانس ثانویه نیز به فضای صحنه افزوده می شود؛ یعنی صدای بلند موزیک از طبقۀ بالا که در آن جشن تولدی برپاست و گاه و بی گاه پسر و دختر با فریاد زدن از آنها می خواهند که صدای موزیکشان را کم کنند. فضای صوتی نمایش به شدّت شلوغ است، لیکن عجیب اینجاست که کارگردان به این نیز اکتفا نمی کند و شاهد آن هستیم که در ادامه دیالوگ هایی که بین دختر و پسر رد و بدل می شود با ریتم بسیار تند و رگباری صورت می گیرد. حتی بسیاری از جاها دیالوگ ها درهم گفته می شود؛ یعنی هر دو بازیگر همزمان دیالوگ می گویند و تمامی این شلوغی ها مضاف بر صداهای پس زمینه ای که طراحی شده مغز و روان مخاطب را به دوران می اندازد.

در تئاتر معاصر جهان و حتی ایران در بسیاری از موارد سکوت جای کلام را می گیرد. نمایشنامه، مجموعه ای از سکوت های منقطع است. در بسیاری از اوقات در فضای یک تئاتر استاندارد، سکوت نقش مهم تری را نسبت به دیالوگ گفتن ایفا می کند؛ اما در این نمایش شاهد پرگویی های بیش از اندازه هستیم. یا بازیگر زن مدام در حال دیالوگ گفتن است، یا بازیگر مرد و یا هر دو همزمان. گذشته از آن، ریتم دیالوگ ها هم بسیار تند است. از اول تا آخر نمایش شبیه مسابقۀ ماراتنی است که شرکت کنندگان آن به جای آنکه آهسته بدوند تا نفس و انرژی خود را ذخیره کنند، برعکس با سرعت دوندگان دوی صد متر مسیر مسابقه را طی می کنند! هیچ فرصتی برای اندیشیدن به تماشاگر داده نمی شود. به قول معروف راه نفس کشی وجود ندارد و مدام باید شنید و شنید و شنید. شاید اگر مدت زمان نمایش کوتاه تر از چیزی که هست می بود تا این حد چنین سبک و سیاقی به کار آسیب نمی رساند؛ اما اکنون بدین گونه نیست و در بسیاری از موارد باعث بریدن رابطۀ مخاطب با اثر بر اثر کلافگی می گردد. جای عنصر مهم سکوت به شدّت بر روی این صحنه خالیست.

نکتۀ دیگر در مورد طراحی صحنه این مطلب است که معمولاً در طراحی صحنۀ مینی مالیستی که سیاق این نمایش هم در این مورد بر همین مبناست، هر چیزی که بر صحنه وجود دارد مفهوم و معنایی را می رساند. در همه چیز نماد وجود دارد به خصوص در رنگ های استفاده شده بر صحنه؛ اما در طراحی صحنۀ این نمایش چنین مفهومی ابتر واقع شده است؛ زیرا هیچ معنای نمادین خاص و یا اشاره کننده ای از طراحی صحنه با تأکید بر استفاده از رنگ سفید استنباط نمی شود.

پاندول ساعت شماطه داری که بر روی دیوار نقاشی شده به طرزی عامدانه با دست پاک شده و ساعت بر روی 10:08 دقیقه ثابت مانده است؛ اما در متن اشاره ای به این زمان خاص نگردیده و دلیل این پاک شدن پاندول و یا به قولی، آن توقف زمان که در پس انجام چنین طراحی ای بوده است را در اجرا نمی توان مشاهده کرد. اگر زمان متوقف شده است، اتفاقاتی که در طبقۀ بالا میان جشن تولد می افتد و در صحنه نیز انعکاس می یابد چگونه توجیه می شود و اگر منظور توقف زمان نیست، پس چه دلیل دیگری در پشت این طراحی می تواند وجود داشته باشد؟

ایراد دیگری که مربوط به طراحی صحنه در این اجرا مشاهده می شود این است که یک درب کامل با تمامی ویژگی های طبیعی اش در انتهای صحنه طراحی شده، پلاتوهای تمرین نیز معمولاً محیط نسبتاً کوچکی دارند و بیش از یک در ندارند، تا اینجا اشکالی وجود ندارد؛ اما می بینیم که بازیگر مرد یک بار در ابتدای نمایش از سمت راست صحنه و با کنار زدن پرده های سالن خارج می شود و چند بار در طول نمایش و پایان آن از بین پرده های سمت چپ. این ورود و خروج در صورتی که کارگردان در طراحی صحنۀ خود یک درب کامل را در دکورش طراحی نمی کرد فاقد هر ایرادی بود، لیکن زمانی که چنین چیزی طراحی شده و به جز آن هیچ قرارداد یا نشانۀ دیگری مبنا بر مفهوم «درب» بر صحنه وجود ندارد، ورود و خروج بازیگر از هر نقطۀ صحنه به جز درب طراحی شده دارای اشکال خواهد بود. در نمایش، ما با تماشاگر خود قراردادی برخورد می کنیم، یعنی اگر هیچ چیزی هم روی صحنه نباشد اما ما وانمود کنیم که هست تماشاگر این را می پذیرد؛ اما هنگامی چیزی را همانند یک شیئ یا یک آکساسوار طراحی می کنیم و بر صحنه وجود فیزیکی دارد، دیگر نمی توان شبیه همان را بدون اینکه وجود خارجی داشته باشد به خورد تماشاگر و مخاطب داد. او مطمئناً چنین چیزی را نمی پذیرد و باور نمی کند.

متن نمایش در برخی جاها مبتلا به حشو و اضافه و شعارزدگی می شود. برای مثال حشو، اینکه در جایی که بازیگر مرد بر اینکه شلوارک به پا دارد تأکید می کند، این نیازی به گفتن ندارد تماشاگر دارد او را می بیند و به قول معروف آن را که عیان است چه حاجت به بیان است. در مورد شعارزدگی نیز به جایی از متن می توان اشاره کرد که بازیگر مرد با حالت عبرت واری می گوید: «کاش آدما همه نقش خودشون رو بازی می کردند و ...» ایراد دیگر متن در این است که رویداد به اندازۀ لازم پرورانده نشده است. اتفاقی که باید موتور محرّک نمایش باشد ضعیف است. دو کاراکتر از اول تا آخر نمایش با هم دعوا می کنند، در پایان هم پسر به دختر با نوشتن روی دیوار می فهماند که خیلی زیاد دوستش دارد و می رود. از بین لازمه های یک متن دراماتیک تنها یک چیز در نمایشنامۀ این اثر وجود دارد: «کشمکش». اما اتفاق کجاست؟ اوج کجاست؟ حتی پایان قابل توجهی نیز وجود ندارد. پسر به دختر می گوید که دوستش دارد و در سکوت دختر، صحنه را ترک می کند. این پایان ذهن ما را درگیر چه چیزی می تواند بکند و یا اینکه حتی توانایی ایجاد یک ضربۀ پایانی به مخاطب را می تواند داشته باشد؟ مشکل دیگر متن در این است که سعی شده در برخی جاها مثلاً یک جملۀ معروف در نمایشنامه گنجانده شود، اما حالت باسمه ای پیدا کرده و مثل یک لباس بدقواره که از لای در یک کمد لباس پر بیرون می زند، از متن نمایش بیرون زده است. برای مثال این جمله: «کسی که خوابه رو میشه بیدار کرد اما کسی رو که خودشو به خواب زده نه.» باز هم از این باسمه ها در این متن می بینیم، مثلاً آن جایی که بازیگر مرد می گوید: «بازیگری مثل شاشیدنه، گاهی نمیاد.» البته که نویسنده مجاز است اعتقادات و نظریات خود را در نوشته اش لحاظ کند؛ اما مهم است که بتواند جای مناسب آن را در دیالوگ های شخصیت هایش پیدا کند و کارش شبیه به چپاندن گوسفندی درسته در یخچالی که تا سقفش پر است نشود. ایرادات لغوی نیز بعضاً مشاهده می شود. مثلاً در جایی بازیگر زن می گوید: «خیلی از زن ها معشوقه هاشون رو می کشند.» معشوقه واژه ای است که فقط برای جنس مؤنث استفاده می شود و در مورد آقایان کاربردی ندارد. برای جنس مذکر باید از لغت معشوق استفاده کرد.

از دیگر ضعف های این متن می توان به این نکته اشاره کرد که برای خنده گرفتن از تماشاگر تلاش شده و این تلاش به صورتی مجزا به چشم می آید و با کالبد اثر ممزوج نشده است، در حالی که یک متن خوب هیچ گاه برای خنداندن مخاطب خود تلاش نمی کند و نویسنده اش را هرگز در حال جان کندن برای خنده دار کردن کارش نمی بینیم. «تکرار» یکی از عناصر ایجاد کنندۀ کمدی است. تکراری که در متن این نمایش وجود دارد اشاره کردن بازیگر مرد به طحال مادرش است. اما تکرار پی در پی این «طحال» در متن خوش ننشسته و بیشتر کوششی است که تنها برای استفاده از اصل تکرار در کمدی به کار رفته بدون آنکه بر ظرایف و پروراندن کافی آن توجهی شایسته اعمال گردد. سرتاسر بحث و جدلی که دو شخصیت از اول تا پایان نمایش با هم دارند مربوط می شود به اینکه پسر اعتقاد دارد که امیل (نقش پسر در نمایش جشنواره ای) عاشق است و دختر معتقد است که امیل به خریّت دچار شده و دقیقه های طولانی حول این موضوع بحث و جدل می شود. البته دربارۀ این موضوع؛ یعنی چیستی و ماهیت عشق و اینکه آیا ناشی از نادانی بشر است و یا کمال به شمار می رود، نمایشنامه ها و حتی رمان ها می توان نوشت اما در این نمایش تا چه حدی در پرورانیدن این موضوع و بینش نو بخشیدن به مخاطب توفیق حاصل شده است؟ آیا کاراکتر امید قریب می تواند این مفهوم را واشکافی کند که به راستی عشق چیست یا از چه چیزی ناشی می شود و در پایان چه باید کرد؟ باید حرف تازه ای شنید. باید بر صحنۀ تئاتر چیز تازه ای دید و آن را به زندگی واقعی تعمیم داد.

از نقاط قوت این نمایش در هم آمیختن مرز واقعیت و مجاز یا همان تمرین نمایش با زندگی واقعی است که نسبتاً به خوبی انجام گرفته است. کاراکتر دختر گاه در طول ماجرا شروع به بازی کردن نقشش در نمایشی که فردا باید اجرا کنند می کند و این بازی طوری انجام می شود که با رابطۀ فعلی او در زمان حال با شخصیت مقابلش هم خوانی دارد و این ترکیب و در هم آمیختگی گاه آنچنان شدت می گیرد که تشخیص مرزهای بین این دو به سختی صورت می گیرد.

[ سه شنبه 16 دی1393 ] [ ] [ وحید عمرانی ]

پخش فیلم تئاتر «آوازه خوان طاس»

 

فیلم تئاتر «آوازه خوان طاس» در روز سه شنبه شانزدهم دی ماه در تالار هنر به نمایش در می آید. عوامل این کار عبارتند از:

نویسنده: اوژن یونسکو

کارگردان: بهمن معتمدیان

بازیگران:

هومن برق نورد - سروش صحت

بهاره رهنما - فلامک جنیدی

امید روحانی - هوتن شکیبا

پس از پخش فیلم، اثر توسط منتقد جلسه مورد نقد و بررسی قرار خواهد گرفت. زمان آغاز پخش فیلم رأس ساعت 16 خواهد بود. ورود به جلسه برای عموم آزاد و رایگان است.

[ سه شنبه 16 دی1393 ] [ ] [ وحید عمرانی ]

اجرای نمایش «کوکتل»

 

نمایش «کوکتل» کاری از گروه تئاتر «نان و عروسک شرق» از شانزدهم دی لغایت سوم بهمن ماه در سالن کوچک تالار هنر بر صحنه می رود. عوامل این کار عبارتند از:

نویسنده، طراح و کارگردان: امید نیاز

با اقتباس از نمایشنامۀ «زیبای بی اعتنا» نوشتۀ ژان کوکتو

بازیگران:

ندا کریمی

امید نیاز

برنامه ریز و دستیار کارگردان: مهدی تقی پور

منشی صحنه: آتنا جعفری

طراحی و ترکیب صدا: هومن همامی

طراح گرافیک: مهدی غلامی

عکاس: نیما توکلی

با همراهی:

سعید محسنی، روشنک ابریشم کار، یاسر جمال بافقی

این نمایش هر شب رأس ساعت 18 بر صحنه خواهد رفت.

[ جمعه 12 دی1393 ] [ ] [ وحید عمرانی ]
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ

این وبلاگ به منظور صحبت ، نقد ، اطلاع رسانی و تبادل نظر پیرامون هنر تئاتر مخصوصا مسائل مربوط به تئاتر اصفهان و اطلاعات و اخبار مربوط به آن و همچنین ارائه آثار نویسنده وبلاگ راه اندازی شده است. توضیحات عکس لوگوی وبلاگ: متعلق است به مرحوم استاد رضا ارحام صدر یکی از بزرگان تئاتر اصفهان.
------------------------------------------
استفاده از عکسها و یا مطالب این وبلاگ تنها با ذکر نام و آدرس منبع آن امکان پذیر خواهد بود. همچنین هر گونه اجراء از نمایشنامه ها منوط به دریافت مجوز کتبی از نویسنده است.
امکانات وب

مرجع وبلاگ نویسان جوان